STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BOBROWNIKI

BODZENTYN

BOLESTRASZYCE

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BUKOWIEC

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CIESZYN

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

CZORSZTYN

DĄBROWA

DĄBRÓWNO

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

FREDROPOL (KORMANICE)

GDAŃSK

GIŻYCKO

GLIWICE

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOLCZEWO

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KAMIENNA GÓRA

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRASICZYN

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MUSZYNA

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIDZICA

NIEDZICA

NIEMCZA

NIEMODLIN

NIEPOŁOMICE

NOWY SĄCZ

NOWY WIŚNICZ

ODRZYKOŃ

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEMYŚL

PRZEWODZISZOWICE

PSZCZYNA

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

ROŻNÓW ZAMEK DOLNY

ROŻNÓW ZAMEK GÓRNY

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RYTWIANY

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SANOK

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIERAKÓW

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STARY SĄCZ

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZUBIN

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚCINAWKA GÓRNA

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGIERKA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZ

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZAŁUŻ

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


IMG BORDER=1 style=

ZAMEK W TUCZNIE, WIDOK OD STRONY PÓŁNOCNEJ



edług naj­wcześ­niej­szych za­cho­wa­nych źró­deł his­to­rycz­nych pierw­szym z ro­du Wed­lów właś­ci­cie­lem Tu­czna był Has­so von We­del, któ­ry pod ko­niec XIII wie­ku na­był wieś od księ­cia pol­skie­go Prze­mys­ła II. Przy­pusz­czal­nie ist­niał tam już wte­dy bli­żej nie­o­kreś­lo­ny mu­ro­wa­ny bu­dy­nek miesz­kal­ny, choć nie wia­do­mo, czy znaj­do­wał się on w miej­scu, gdzie stoi o­bec­na re­zy­den­cja. Osa­dę tę Wed­lo­wie praw­do­po­dob­nie mu­sie­li o­puś­cić w ro­ku 1326. Po­wró­ci­li tu­taj jed­nak czte­ry la­ta póź­niej, by w po­sia­da­ją­cym już pra­wa miej­skie Tucz­nie roz­po­cząć bu­do­wę pier­wszej mu­ro­wa­nej wa­row­ni. Do ro­ku 1360 Wed­lo­wie wspie­ra­li po­li­ty­kę wład­ców No­wej Mar­chii, by po tej da­cie skie­ro­wać swo­je sym­pa­tie w stro­nę kró­la Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go, po je­go śmier­ci naj­pierw o­po­wie­dzieć się po stro­nie ce­sa­rza Ka­ro­la IV Luk­sem­bur­ga, a nas­tęp­nie od 1402 ro­ku wraz z ca­łym ry­cer­stwem No­wej Mar­chii hoł­do­wać Za­ko­no­wi Krzy­żac­kie­mu, u któ­re­go bo­ku wal­czy­li w po­tycz­kach prze­ciw Pol­sce i Po­mo­rzu. Jak łat­wo za­u­wa­żyć, so­ju­sze przed­sta­wi­cie­li ro­du by­ły dość licz­ne i nie­trwa­łe, w kon­sek­wen­cji już w 1405 ro­ku po krót­kiej współ­pra­cy z Krzy­ża­ka­mi zie­mia wa­łec­ka wraz z Tucz­nem zna­laz­ła się w ob­sza­rze wpły­wów kró­la Wła­dys­ła­wa Ja­gieł­ły. W cza­sie wiel­kiej woj­ny pol­sko-krzy­żac­kiej 1409-11 w dniu 18 sier­pnia 1409 huf­ce za­kon­ne zdo­by­ły mias­to, lecz nie u­da­ło im się za­jąć zam­ku, gdzie bro­ni­li się wal­czą­cy po stro­nie Po­la­ków Wed­lo­wie. Nie­dłu­go po­tem woj­ska no­wo­mar­chij­skie po­ko­na­ły od­dzia­ły Ja­gieł­ły w bit­wie pod Wie­le­niem i to wy­da­rze­nie zła­ma­ło o­broń­ców, któ­rzy de­cyz­ją Has­so von Wed­la w dniu 15 wrześ­nia 1409 pod­da­li twier­dzę. Krzy­ża­cy na zam­ku u­trzy­ma­li się za­led­wie do 1411 ro­ku, gdy w wy­ni­ki po­li­tycz­nych de­cyz­ji mu­sie­li się z nie­go wy­co­fać, dzię­ki cze­mu Tucz­no po­now­nie zna­laz­ło się pod zwierz­chnic­twem kró­la pol­skie­go. Je­go miesz­kań­cy i pod­le­głe im ry­cer­stwo wal­czy­ło póź­niej po stro­nie pol­skiej, nie­jed­no­krot­nie na­jeż­dża­jąc do­bra "nie­miec­kich" krew­nych von Wed­lów z Re­cza o­raz Chosz­czna.


TUCZNO NA RYCINIE A. RACZYŃSKIEGO Z 1843 ROKU


ało­ży­cie­lem pol­skiej li­nii ro­du von We­del był praw­do­po­dob­nie Jan We­del­ski de We­del, właś­ci­ciel Tu­czna i Mi­ros­ław­ca, któ­re­mu król Wła­dys­ław Ja­gieł­ło po­wie­rzył w 1431 ro­ku u­rząd miecz­ni­ka poz­nań­skie­go, a w ro­ku 1442 - sta­ros­ty wa­row­ni Wałcz i Dra­him. W mię­dzy­cza­sie mias­to wraz z zam­kiem po­now­nie za­ję­li Krzy­ża­cy. 22 czer­wca 1436 ro­ku wójt krzy­żac­ki po­twier­dził po­wrót pod je­go wła­dzę wa­sa­li Has­so­na, Hen­ni­ga, a tak­że sy­nów Fry­de­ry­ka z Draw­na: Has­so­na ze Zło­cień­ca i pa­na na Tu­cznie o­raz Hen­ry­ka ze Zło­cień­ca i Tu­czna. W 1454 ro­ku Has­so de Tu­czno zło­żył hołd Ho­hen­zol­ler­nom, któ­rzy od­ku­pi­li od Za­ko­nu No­wą Mar­chię i przy­łą­czy­li ją do Bran­den­bur­gii. Część Wed­lów przesz­ła jed­nak na stro­nę kró­la Ka­zi­mie­rza Ja­giel­loń­czy­ka i po­cząw­szy od 1456 ro­ku u bo­ku od­dzia­łów pol­skich w ra­mach dzia­łań woj­ny trzy­nas­to­let­niej nie­jed­no­krot­nie nę­ka­ła na­jaz­da­mi kon­tro­lo­wa­ne przez Niem­ców te­re­ny. Przy­na­leż­ność Tucz­na os­ta­tecz­nie przy­pie­czę­to­wał wień­czą­cy kon­flikt pol­sko-krzy­żac­ki po­kój w To­ru­niu (1466), na mo­cy któ­re­go mias­to zna­laz­ło się w gra­ni­cach Kró­lest­wa Pol­skie­go. Stan ta­ki u­trzy­mał się do pier­wsze­­go roz­bio­ru w 1772 ro­ku.


POCZTÓWKA TYPU GRUSS Z 1899, Z LEWEJ STRONY WIDOK ZAMKU OD PÓŁNOCNEGO WSCHODU


amiesz­ku­ją­ca Tucz­no li­nia ro­dzi­ny We­del zwią­za­ła się na trwa­łe z Pol­ską i mniej wię­cej od po­ło­wy XV wie­ku u­ży­wa­ła spol­szczo­nej for­my naz­wis­ka Tu­czyń­scy de We­del. Ga­łąź ta w okre­sie naj­więk­sze­go roz­kwi­tu po­sia­da­ła o­siem zam­ków, a licz­ba pod­da­nych w na­le­żą­cych do niej kil­ku mias­tach i po­nad 120 wsiach prze­kra­cza­ła dzie­sięć ty­się­cy. Obok Draw­na za­mek w Tu­cznie sta­no­wił głów­ną sie­dzi­bę ro­du i po­cząw­szy od XVI stu­le­cia pod­da­wa­ny był on wie­lo­krot­nym mo­der­ni­za­cjom, ma­ją­cym na ce­lu prze­kształ­ce­nie go w re­pre­zen­ta­cyj­ną szla­chec­ką re­zy­den­cję. W la­tach 1542-81 Sta­nis­ław I Tu­czyń­ski prze­pro­wa­dził wiel­ką prze­bu­do­wę za­ło­że­nia w sty­lu re­ne­san­so­wym, a w la­tach 1608-31 Krzysz­tof II Tu­czyń­ski do­ko­nał ko­lej­nych zmian, któ­rych e­fek­tem by­ła no­wa ba­ro­ko­wa sza­ta prze­kształ­co­ne­go pa­ła­cu. Wnuk Krzysz­to­fa, Sta­nis­ław III Tu­czyń­ski wsła­wił się w 1673 ro­ku pod­czas dru­giej bit­wy cho­cim­skiej z Tur­ka­mi. Wojs­ko pol­skie do­wo­dzo­ne przez Ja­na So­bies­kie­go od­nios­ło wów­czas zwy­cięs­two, a Sta­nis­ław od­zna­czył się pow­strzy­mu­jąc na­tar­cie du­że­go od­dzia­łu tu­rec­kie­go.


KOLOROWANA POCZTÓWKA Z WIZERUNKIEM ZAMKU, 1912


statni męs­ki po­to­mek ro­du Tu­czyń­skich de We­del - An­drzej II zmarł w 1717 ro­ku. Przez kil­ka ko­lej­nych lat na zam­ku miesz­ka­ła wdo­wa po właś­ci­cie­lu, nas­tęp­nie w 1723 ro­ku Tucz­no przesz­ło w rę­ce ro­dzi­ny My­ciel­skich i Nie­mo­jow­skich. Czę­sta zmia­na gos­po­da­rzy w ko­lej­nych la­tach o­raz brak z ich stro­ny na­le­ży­tej o­pie­ki nad zam­kiem do­pro­wa­dzi­ły do znacz­ne­go po­gor­sze­nia się sta­nu tech­nicz­ne­go re­zy­den­cji, któ­ra w XIX wie­ku blis­ka by­ła ru­iny. Na po­cząt­ku XX stu­le­cia prze­pro­wa­dzo­no na zam­ku re­mont, nas­tęp­nie prze­ka­za­no na po­trze­by or­ga­ni­za­cji cha­ry­ta­tyw­nej Ca­ri­tas – od­tąd w je­go wnęt­rzach fun­kcjo­no­wał szpi­tal. W 1945 ro­ku ob­iekt zos­tał os­trze­la­ny i uległ znisz­cze­niu, a dwa la­ta póź­niej spło­nął. W ro­ku 1957 roz­po­czę­ły się pra­ce, w wy­ni­ku któ­rych od­two­rzo­no re­ne­san­so­wy wy­gląd skrzyd­ła wschod­nie­go o­raz częś­cio­wo wnęt­rza. Re­kon­struk­cję bu­dow­li za­koń­czo­no w 1976. W tym sa­mym ro­ku ot­war­to tu­taj Dom Ar­chi­tek­tów Pol­skich SARP z cen­trum kon­fe­ren­cyj­nym i za­ple­czem ho­te­lo­wo-gas­tro­no­micz­nym.


ZAMEK W 1918 ROKU



ZAMEK W TUCZNIE, 2 LUTEGO A. D. 1368


Henryk von Reetz, pan dóbr Miłogoszcz pod Tucznem leżących, był wielce przez Wedlów sza­no­wa­ny. Częs­to goś­cił na zam­kach w Draw­nie i Tu­cznie. Dzi­siaj zos­tał tu wez­wany, aby wytłumaczyć się z za­rzu­ca­ne­go mu po­stęp­ku. Przy­pa­dek spra­wił, że lu­dzie Hen­ry­ka po­chwy­ci­li pol­skie­go ry­ce­rza Nicz­ka. Ry­cerz ten od­łą­czył się wpierw od swe­go od­dzia­łu, a po­tem dos­tał się do nie­wo­li, by wkrót­ce po­tem po za­tar­gu słow­nym zgi­nąć. Te­raz von Reetz zos­tał wez­wa­ny przez swe­go zwierz­chni­ka Has­so­na von We­del z Tucz­na, aby wy­jaś­nić spra­wę. Zje­chał tak­że Sę­dzi­wój z Czarn­ko­wa, któ­re­mu bar­dzo za­le­ża­ło na u­ka­ra­niu win­ne­go Mi­ło­gos­kie­go, jak Po­la­cy na­zy­wa­li Hen­ry­ka.
Obie strony stanęły naprzeciwko siebie. (...) Pomiędzy zwaś­nio­ny­mi, po po­dło­dze zas­ła­nej gru­by­mi fut­ra­mi z dzi­ków i nie­dźwie­dzi, prze­cha­dzał się Has­son von We­del. Moż­no­wład­ca w si­le wie­ku z czar­ną bro­dą i wą­sem miał su­ro­wy wyg­ląd. Z jed­nej stro­ny był po­ru­szo­ny i wstrząś­nię­ty za­bój­stwem, uwa­żał bo­wiem, że ry­cerz mógł za­bić prze­ciw­ni­ka tyl­ko w rów­nej wal­ce. Z dru­giej, nie chciał za­draż­nień z Sę­dzi­wo­jem, są­sia­dem i krew­nym. Myś­lał jak wy­ba­wić swe­go u­lu­bio­ne­go pod­da­ne­go od du­żej ka­ry.
- Ci rycerze dają świadectwo przeciw tobie Henryku - ła­god­nie roz­po­czął We­del, gdy von Reetz sta­nął przed nim i ludź­mi Sę­dzi­wo­ja.
- Słyszałem i nie zaprzeczam temu, co zrobiłem. Niczko znieważył mnie przy moich ludziach.
- Takie sprawy reguluje kodeks rycerski i powinieneś o tym wiedzieć - rzekł Sę­dzi­wój, a po nim po­now­nie pró­bo­wał ra­to­wać sy­tu­ację We­del.
- Opuść salę Henryku, naradź się ze swoimi towarzyszami i przedstaw swe usprawiedliwienie, bo je­że­li te­go nie zro­bisz, bę­dę mu­siał u­ka­rać cię z ca­łą su­ro­woś­cią pra­wa, ja­kie przy­słu­gu­je mi ja­ko twe­mu zwierz­chni­ko­wi.
Henryk udał się na naradę. Gdy powrócił do sali rycerskiej, odpowiedział jeszcze butniej. Nie przyz­nał się do zbrod­ni, utrzy­mu­jąc, że słusz­nie u­ka­rał zuch­wal­ca. Wtedy Wedel ofuknął lennika niezadowolony:
- Głupio odpowiadasz. Dam ci drugą sposobność, żebyś sprawy lepiej przemyślał i wy­ra­ził żal wo­bec swych os­kar­ży­cie­li, bo je­że­li te­go nie u­czy­nisz, wy­ko­nam wy­rok sę­dzie­go. Przyjdź ju­tro!
Gdy nazajutrz Henryk powrócił z butną odpowiedzią, doś­wiad­czył su­ro­we­go, acz spra­wied­li­we­go wy­ro­ku Has­so­na.
- Skoro rycerz Henryk von Reetz, przez innych Miłogoskim zwany, do­ko­nał za­bój­stwa ry­ce­rza Nicz­ka bez da­nia mu szans w ucz­ci­wej wal­ce i nie wy­ra­ził na­wet skru­chy z po­wo­du swe­go czy­nu, prze­to ja, naz­na­czo­ny przez na­sze­go wład­cę do spra­wo­wa­nia są­dów i pil­no­wa­nia spo­ko­ju na po­gra­ni­czu, ska­zu­ję go pod miecz. Amen!
Henryk został wyprowadzony na zamkowy dziedziniec i tutaj ścięty przez kata.

Fragment książki G.J.Brzustowicza Czasy Wedlów



RUINA PO ZNISZCZENIACH OKRESU DRUGIEJ WOJNY ŚWIATOWEJ, FOTOGRAFIA Z LAT 60. XX WIEKU



ie­dzi­bę ry­cer­ską w Tucz­nie u­sy­tu­o­wa­no na trud­no dos­tęp­nym wznie­sie­niu po­mię­dzy dwo­ma je­zio­ra­mi: Tu­czno i Zam­ko­wym. Go­tyc­ka wa­row­nia mia­ła tra­pe­zo­i­dal­ny plan o bo­kach 28x35x36x39 met­rów i skła­da­ła się z wy­so­kie­go na 7 met­rów mu­ru ob­wo­do­we­go z usy­tu­o­wa­ną od pół­no­cy bra­mą, oraz sto­ją­ce­go przy kur­ty­nie wschod­niej ka­mien­no-ce­gla­ne­go bu­dyn­ku miesz­kal­ne­go, wznie­sio­ne­go na pla­nie pro­sto­ką­ta o bo­kach 13x35 met­rów. Ten opię­ty na­roż­ny­mi skar­pa­mi gmach ro­ze­bra­no w 1581 ro­ku, bu­du­jąc na je­go miej­scu re­zy­den­cjal­ne skrzyd­ło z dwie­ma ok­rąg­ły­mi basz­ta­mi. Wcześ­niej, bo u schył­ku XV wie­ku przy za­chod­niej li­nii mu­rów wznie­sio­no pod­piw­ni­czo­ny bu­dy­nek o wy­mia­rach 8x11 met­rów. Ko­lej­ne zmia­ny w bry­le zam­ku nas­tą­pi­ły w la­tach od 1681 do 1631, kie­dy do­bu­do­wa­no ba­ro­ko­we skrzyd­ła: za­chod­nie i po­łud­nio­we. Dal­sze i os­ta­tecz­ne przek­ształ­ce­nia ar­chi­tek­to­nicz­ne mia­ły miej­sce w po­ło­wie XVIII stu­le­cia o­raz po ro­ku 1846.




PLAN ZAMKU W TUCZNIE: 1. SKRZYDŁO WSCHODNIE, 2. SKRZYDŁO POŁUDNIOWE, 3. SKRZYDŁO ZACHODNIE,
4. BASZTY NAROŻNE, 5. GŁÓWNE WEJŚCIE, 6. DZIEDZINIEC, 7. TARASY POŁUDNIOWE



yróż­nia­ją­cy się sgraf­fi­to­wą de­ko­ra­cją skrzyd­ła wschod­nie­go za­by­tek na­le­ży o­bec­nie do Sto­wa­rzy­sze­nia Ar­chi­tek­tów Pol­skich miesz­cząc w swo­ich mu­rach cen­trum szko­le­nio­we, res­tau­rca­ję o­raz ho­tel. Obiekt nie jest ot­war­ty dla ru­chu tu­rys­tycz­ne­go, ale z re­gu­ły dos­tęp do nie­go nie sta­no­wi pro­ble­mu. Wie­le lat te­mu w re­cep­cji moż­na by­ło za­ku­pić pa­miąt­ki i opra­co­wa­nia do­ty­czą­ce zam­ku o­raz je­go daw­nych właś­ci­cie­li. Czy dziś na­dal ist­nie­je ta­ka mo­żli­wość – te­go nie­ste­ty nie wiem.


Dom Architekta SARP Zamek Tuczno
ul. Zamkowa 1, 78-640 Tuczno
tel.: +48 789 184 622
e-mail: marketing(at)zamek-tuczno.com.pl



IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

FOTOGRAFIE POCHODZĄ Z 2003 ROKU, ALE OD TEGO CZASU NIEWIELE SIĘ TUTAJ ZMIENIŁO (2019)




uczno po­ło­żo­ne jest na gra­ni­cy Dra­wień­skie­go Par­ku Na­ro­do­we­go, przy dro­dze nr 177 pro­wa­dzą­cej z Mi­ro­sław­ca do Czło­py, oko­ło 20 km na po­łud­nio­wy-za­chód od Wał­cza. Za­mek znaj­du­je się w po­łud­nio­wej częś­ci mia­sta, po za­chod­niej stro­nie dro­gi.



W pobliżu:
Mirosławiec - relikty zamku rycerskiego XIVw., 19 km
Kalisz Pomorski - dawny zamek rycerski XIVw., obecnie pałac, 27 km
Drawno - pozostałości zamku rycerskiego XIVw., 31 km



STRONA GŁÓWNA

tekst: 2004
fotografie: 2003
© Jacek Bednarek