STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BOBROWNIKI

BODZENTYN

BOLESTRASZYCE

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BUKOWIEC

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CIESZYN

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

CZORSZTYN

DĄBRÓWNO

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

FREDROPOL (KORMANICE)

GDAŃSK

GIŻYCKO

GLIWICE

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOLCZEWO

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KAMIENNA GÓRA

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRASICZYN

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MUSZYNA

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIEDZICA

NIDZICA

NIEMCZA

NIEPOŁOMICE

NOWY SĄCZ

NOWY WIŚNICZ

ODRZYKOŃ

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEMYŚL

PRZEWODZISZOWICE

PSZCZYNA

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

ROŻNÓW ZAMEK DOLNY

ROŻNÓW ZAMEK GÓRNY

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RYTWIANY

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SANOK

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIERAKÓW

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STARY SĄCZ

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZUBIN

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚCINAWKA GÓRNA

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGIERKA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZ

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZAŁUŻ

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


RUINA ZAMKU W SOCHACZEWIE



istoria budownictwa obronnego w dawnym Sochaczewie sięga XII wieku, kiedy to na wy­so­kiej polodowcowej skarpie rzecznej w południowej części miasta wzniesiony został dre­wnia­no-ziemny gród, prawdopodobnie pełniący później funkcję stolicy kasztelanii, ośrodka a­dmi­ni­stra­cji państwowej w ówczesnej dzielnicy mazowieckiej. Gród ten istniał nie dłużej niż 100-130 lat, w roku 1286 bowiem został doszczętnie zniszczony przez najazd litewsko-ruski. Po tej dacie na­stą­pi­ła na wzgórzu przerwa osadnicza aż do czasów panowania księcia rawskiego Siemowita II (1283-1345), który zapewne tuż przed śmiercią ufundował murowany zamek, choć z braku wy­ma­ga­nych dla poparcia tej wersji wydarzeń dokumentów historycznych imię inwestora oraz po­da­ny wyżej termin budowy należy traktować jedynie jako jedną z hipotez - według innej wznoszenie warowni rozpoczął Siemowit III (1320-81), książę czerski, rawski i liwski, po śmierci rządzącego dotąd w Sochaczewie brata Kazimierza, czyli już po roku 1355. W okresie panowania książąt mazowieckich zamek miał niebagatelną wartość, zarówno militarną, jak i polityczną, czego świadectwem może być zorganizowanie właśnie w tym miejscu przez Siemowita III zjazdu wielmożów oraz książąt ma­zo­wie­ckich w 1377 roku i uchwalenie "statutów sochaczewskich", czyli pierwszego pisanego zbioru praw dla całego Mazowsza. Innym ważnym wydarzeniem było - choć tym razem już nie na zamku, a w jego najbliższym sąsiedztwie - wypowiedzenie wojny Krzy­ża­kom 15 lipca 1414 w imieniu króla Polski i własnym przez słynnego rycerza Zawiszę Czarnego z Gra­bo­wa, które to wystąpienie rozpoczęło tzw. "wojnę głodową" z Zakonem.


ZAMEK NA AKWARELI Z XIX WIEKU


WŁADCY MAZOWIECCY W SOCHACZEWIE

Leszek Mazowiecki (ok. 1162-1186) - syn Bolesława IV Kędzierzawego i Marii, panował w dzielnicy od 11. roku życia. Sojusznik Kazimierza II Sprawiedliwego i Mieszka Młodszego, uczestnik wojny z księ­ciem mińskim Włodzimierzem, od dziecka miewał poważne problemy ze zdrowiem. Zmarł bez­po­to­mnie.

Kazimierz II Sprawiedliwy (1138-1194) - najmłodszy syn Bolesława III Krzywoustego i Salomei z Ber­gu, książę wiślicki, sandomierski, krakowski, od 1186 mazowiecki i kujawski. W młodości przebywał na dworze Fryderyka Barbarosy w charakterze zakładnika lojalności swoich braci po przegranej wojnie. Uważany był za świetnego dowódcę i zdolnego polityka, odniósł wiele sukcesów militarnych i dy­plo­ma­tycz­nych, był hojny dla Kościoła. Ożenił się z księżniczką Heleną Znojemską, miał 5 synów oraz 2 córki. Przydomek "Sprawiedliwy" otrzymał dopiero w XVI wieku.

Konrad Mazowiecki (1187-1247) - syn Kazimierza II Sprawiedliwego oraz Heleny, książę małopolski, mazowiecki oraz kujawski (do 1200 współrządził z braćmi). Uczestnik bitwy pod Zawichostem i licz­nych wojen z plemionami pruskimi, zasłynął ze sprowadzenia Krzyżaków na ziemie polskie, zaciekle walczył o tron krakowski (w sumie nieskutecznie). Zyskał miano okrutnika i tyrana, nie potrafił spra­wo­wać rządów bez użycia przemocy, w celu osiągnięcia swoich celów wielokrotnie porywał i więził (a cza­sa­mi i zabijał) przeciwników politycznych. Ożenił się z księżniczką Agafią, dorobił się 5 synów i czterech córek.

Siemowit I Mazowiecki (1215-1262) - syn Konrada Mazowieckiego oraz Agafii. Uczestnik walk z Litwą i Prusami, w tym celu bratał się z Zakonem Krzyżackim, okrutny wykonawca wyroków ojca, po jego śmierci został porwany przez brata Kazimierza i więziony na zamku sieradzkim. Zginął w Jazdowie pod­czas zbrojnego najazdu oddziałów litewskich Trojnata. Ze związku z Perejsławą Halicką urodziło mu się dwóch synów i dwie córki.

Konrad II Czerski (ok. 1250-1294) - syn Siemowita i Perejsławy. Po najeździe Trojnata i śmierci ojca trafił do litewskiej niewoli. Objął rządy po uwolnieniu w szesnastym roku życia po powrocie z Litwy, sojusznik Leszka Czarnego (do czasu) i Bolesława Wstydliwego, stanął po stronie Węgier w sporze dy­na­stycz­nym z Czechami. W 1275 roku zmuszony przez ojca do oddania części Mazowsza z Sochaczewem bratu Bolesławowi. Ożenił się z księżniczką Jadwigą - córką Bolesława Rogatki, miał jedną córkę.

Bolesław II Mazowiecki (ok. 1251-1313) - brat Konrada Mazowieckiego. Panował w Sochaczewie wspól­nie z Konradem do 1275 i samodzielnie po roku 1294. Na początku XIV wieku założył gród w War­sza­wie, przyczyniając się do jej rozwoju kosztem pobliskiego Czerska. Miał dwie żony: Gaudemundę Zofię Litewską i córkę króla Czech Kunegundę, ze związków tych doczekał się trzech synów i trzy córki.

Siemowit II Rawski (1283-1345) - najstarszy syn Bolesława II oraz Gaudemundy, książę warszawski i liwski, od 1313 książę rawski. Współpracował z Krzyżakami, czym naraził się Władysławowi Łokietkowi, który z pomocą litewską najechał na Mazowsze. Liczył się jako potencjalny następca Kazimierza Wiel­kie­go. Nigdy się nie ożenił.


POŚRÓD RUIN - WIDOK NA DOM ZACHODNI


1476 roku Sochaczew wraz z fragmentem Mazowsza przyłączony został do Korony w o­par­ciu o akt inkorporacji sygnowany na sochaczewskim zamku osobiście przez Ka­zi­mie­rza Jagiellończyka. Warownia przestała być siedzibą książęcą, odtąd funkcjonowała jako główny u­rząd ziemi sochaczewskiej - siedziba starosty i jednocześnie stacja królewska służąca władcy w jego licznych podróżach po kraju. Z kolejnymi starostami łączyć należy jej przekształcenia, jednak pomimo prowadzonych remontów i modernizacji stan wciąż w dużej części drewnianego za­ło­że­nia pogarszał się z roku na rok i w końcu, z uwagi na postępującą ruinę, z początkiem XVII stu­le­cia przestało ono pełnić podstawowe zadania urzędowo-mieszkalno-obronne. Los zamku przy­pie­czę­to­wa­ła katastrofa budowlana, która dotyczyła prawdopodobnie osunięcia się północnego stoku wzniesienia, a co za tym idzie zawalenia się części kurtyny północnej. Zniszczenia były na tyle du­że, że król Zygmunt III Waza w 1608 roku nakazał ówczesnemu staroście sochaczewskiemu Stanisławowi Radziejowskiemu odbudowanie zamku w formie późnorenesansowej, ma­nie­ry­sty­cznej lub wczesnobarokowej. Zygmuntowi najwyraźniej zależało na utrzymaniu tego przy­czół­ka, bowiem odtąd rokrocznie przeznaczał na prace przy warowni okrągłą kwotę 1000 flo­re­nów (dukatów, czerwonych złotych - równowartość ok. 3,5 kg złota). Z czasem jednak - być mo­że wynikało to z problemów finansowych króla - zapał do realizacji owego przedsięwzięcia osłabł, w związku z czym mimo ambitnego projektu oraz gorliwego wykonawcy budowa ciągnęła się bardzo długo i ostatecznie nigdy nie została ukończona.


ZAMEK NA POCZTÓWKACH Z POCZĄTKU XX WIEKU...


czasach potopu (1655-60) Szwedzi najpierw zajęli, a następnie spalili zamek - znisz­cze­niu uległa wtedy część wyposażenia wraz z przechowywanymi tam historycznymi księgami grodzkimi. Odtąd na blisko półtora wieku całe założenie znalazło się w ruinie. Dopiero w latach 1789-90 miejscowy starosta Walicki (Walewski?) doprowadził - w oparciu o ocalałe mury* - do odbudowy gmachu z przeznaczeniem dla celów urzędowo-kancelaryjnych i siedziby archiwum. Ten nowy twór architektoniczny funkcjonował przez zaledwie cztery lata, bowiem po wybuchu po­wsta­nia kościuszkowskiego w 1794 roku został rozbity ostrzałem artyleryjskim wojsk pruskich. Prób jego odbudowy nigdy już nie podjęto i od tamtej pory stan ruin systematycznie się pogarsza.


...I FOTOGRAFIACH Z LAT 30-YCH


WŁADCY MAZOWIECCY W SOCHACZEWIE

Bolesław III Płocki (przed 1330-1351) - syn księcia płockiego Wańki i Elżbiety Litewskiej. Uznawał się lennikiem króla czeskiego Jana Luksemburczyka, co miało mu zagwarantować integralność terytorialną księstwa położonego między dwiema zwalczającymi się potęgami - Polską i zakonem kzyżackim. Zginął podczas pogoni za honorowym jeńcem - władcą Litwy Kiejstutem. Nie zdążył się ożenić.

Kazimierz I Warszawski (przed 1331-1355) - syn Trojdena I oraz Marii Halickiej, książę czerski, rawski, od 1349 warszawski. W 1351 wspólnie ze starszym bratem Siemowitem III zdecydował się na złożenie hołdu lennego królowi Polski Kazimierzowi Wielkiemu. W zamian za pod­po­rząd­ko­wa­nie się Polsce bra­cia dostali wówczas przyrzeczenie otrzymania całości spadku po Bolesławie III Płockim, gdyby królowi się zmarło się bezpotomnie. Kazimierz nie otrzymał nic - nie zdążył, umarł młodo, żony nie miał.

Siemowit III (ok. 1320-1381) - brat Kazimierza Warszawskiego, jeden z wybitniejszych władców Ma­zo­wsza. Wielki sojusznik Kazimierza Wielkiego, w 1364 uczestniczył w słynnym zjeździe mo­nar­chów w Krakowie oraz uczcie u Wierzynka. Po śmierci Kazimierza Wielkiego zjednoczył ziemie ma­zo­wie­ckie, wydał zbiór praw, zreformował sądownictwo, administrację i skarb książęcy poprzez wpro­wa­dza­nie groszowego systemu monetarnego, przypisuje mu się również inicjatywę budowy warownii w Go­sty­ni­nie oraz Rawie. Był dwukrotnie żonaty: z córką księcia opawskiego Eufemią i księżniczką ziębicką Ludmiłą. Tę drugą książę oskarżył o zdradę i kazał udusić, a rzekomego bękarta oddał wieśniakom na wychowanie - historię tę wykorzystał W. Shakespeare w dramacie "Opowieść zimowa".

Siemowit IV Płocki (ok. 1352-1426) - syn Siemowita III i Eufemii Opawskiej, kandydat do ręki kró­lo­wej Jadwigi i niedoszły władca Polski. Uczestnik walk o tron (w Sieradzu część szlachty obwołała go kró­lem), zleceniodawca i uczestnik nieudanej próby porwania Jadwigi z Wawelu. Ostatecznie sojusznik Ja­gieł­ły, kontynuował przebudowę gospodarczą księstwa, wydał statuty prawa zwy­cza­jo­we­go, lokował miasta. Na starość oślepł. Wcześniej ożenił się z siostrą Władysława Jagiełły Ale­ksan­drą, maszynką do rodzenia dzieci - w sumie było ich aż dwanaścioro: pięciu synów i siedem córek.

Siemowit V Rawski (ok. 1389-1442) - najstarszy syn Siemowita Płockiego i Aleksandry. Uczestnik bitwy pod Grunwaldem, wojny z Litwą i wyprawy husyckiej na Gdańsk, kandydat do korony, jeden z "bo­ha­te­rów" kłótni o miejsce przy królu podczas koronacji Władysława III Warneńczyka. Był żonaty z księ­żni­czką raciborską Małgorzatą, miał jedną córkę.

Władysław I Płocki (przed 1411-1455) - brat Siemowita V, lawirant polityczny, uczestnik wielu so­ju­szy, generalnie jednak nieprzychylny Polsce. Miał żonę Annę Oleśnicką, a z nią dwóch synów. Zmarł na gruźlicę.

Anna Oleśnicka (14??-1481) - córka księcia oleśnickiego Konrada V Kąckiego i małżonka Wła­dy­sła­wa. W oprawie wdowiej dostała kasztelanię sochaczewską, którą rządziła do 1476, kiedy ziemia ta została przy­łą­czo­na do Korony.


WZGÓRZE ZAMKOWE Z LOTU PTAKA NA POCZTÓWCE Z LAT 60-YCH XX WIEKU



zgórze, na którym postawiono zamek, jest pochodzenia lodowcowego i znajduje się na południe od wyższego od niego tarasu rzecznego, gdzie rozlokowało się miasto. Taras miejski oddzielał od wzgórza głęboki wąwóz strumyka wpadającego w tym miejscu do Bzury, tworzącej rozlewisko. Od południowej i od wschodniej strony góra zamkowa z braku naturalnych cech obronnych oddzielona została od skarpy głęboką fosą wypełnioną wodą ze wspomnianego strumienia (na fot. powyżej fosa ta jest doskonale widoczna), utrudniającą dostęp i gwarantującą w ten sposób doskonałe warunki dla przyszłej warowni. Warownia ta w swej wcześniejszej, śre­dnio­wie­cznej formie wzniesiona została z cegły, na planie trapezu o bokach 35x30 metrów, co da­wa­ło około 1200 metrów2 powierzchni - wielkość jak na owe czasy przeciętną. Zasadniczą część założenia stanowiły dwie wieże: wschodnia prostokątna o bokach 4,5x7,5 metra oraz północna, której forma i plan nie są nam współcześnie znane. Wieże te początkowo prawdopodobnie nie wy­sta­wa­ły ponad koronę grubego na 2,5 metra muru obronnego; ich wczesną wysokość szacuje się na 5-8 metrów. W czasach późniejszych podwyższono je o kolejną, drewnianą kondygnację - dre­wno zresztą stanowiło podstawowy materiał budowlany na zamku, wystawiono z niego bowiem po­zo­sta­łe segmenty mieszkalne i gospodarcze. Reprezentacyjnym gmachem był lokowany przy południowej kurtynie dom królewski, mieszczący na trzech kondygnacjach sklepy, składy i pi­wni­ce oraz (wyżej) sale mieszkalne przeznaczone dla monarchy. Z budynkiem tym połączono dom stary, pełniący funkcję więzienia, a w wyższych partiach mieszkania starosty. Do kurtyny pół­noc­nej w XVI stuleciu dostawiono dom nowy, połączony z wieżą i kryjący w sobie miejsca dla załogi, a także kilka sal o charakterze mieszkalnym. Wjazd na dziedziniec wpierw prowadził za­pe­wne przez kurtynę północną, po czym przeniesiony został do baszty wschodniej i poprzedzony długim drewnianym mostem. Warownia pozbawiona była studni, co znacznie ograniczało jej mo­żli­wo­ści na czas oblężenia. Głównym jednak problemem była niedostateczna stabilność i nie­wy­star­cza­ją­ca spoistość gruntu na wzgórzu zamkowym, a także ciągłe osuwanie się jego zboczy, po­wo­du­ją­ce pękanie ceglanych murów i ruinę zabudowy wewnętrznej, co w efekcie na przełomie XV i XVI wieku doprowadziło do katatrofy budowlanej. W czasach pokoju stała załoga zamku była nie­licz­na: oprócz starosty i wojskiego składała się ona z kilku pilnujących porządku grodzian, klucz­ni­ka, wrotnego i odźwiernego, dwóch nocnych stróżów, kucharza i woziwody. Większość fun­kcji służebnych dla tejże załogi realizowano poza murami - stajnie, warsztaty i kuchnia znaj­do­wa­ły się na otoczonym częstokołem podzamczu, gdzie wykopano również sady i założono ogrody warzywne.


HIPOTETYCZNA REKONSTRUKCJA WAROWNI Z 1651

FANTASTYCZNA WIZJA ZAMKU WG GUMOWSKIEGO (1938)


a początku XVII stulecia starosta Radziejowski rozebrał do poziomu fundamentów zamek gotycki, pozostawiając jedynie basztę północną mieszczącą archiwum ksiąg grodzkich. Fundamenty zostały wzmocnione i podciągnięte o 1,5 metra w górę, ponieważ o tyle podniesiono poziom wzgórza, które obsypano i wzmocniono na narożach. W roku 1630 ukończono parter i część piętra, zaś 8 lat później całość nakryto prowizorycznym dachem. Tuż przed 2. wojną szwe­dzką warownia uzyskała formę trójskrzydłową z reprezentacyjnym skrzydłem zachodnim miesz­czą­cym urzędowo najważniejsze i najbardziej strategiczne izby: salę jadalną o siedmiu wielkich oknach oraz skarbiec na srebra i dokumenty. Pozostałe dwa skrzydła liczące 8 metrów szerokości kryły w sobie komnaty niższej rangi. Na fundamencie rozebranej baszty wschodniej wybudowano ośmiokątną wieżę, zintegrowaną ze skrzydłem wschodnim, pełniącą funkcję kaplicy. W gotyckiej wieży północnej, oprócz wspomnianego archiwum grodzkiego, na pierwszym piętrze ulokowano mieszkanie wrotnego i kancelarię. Pozostałą przestrzeń dziedzińca od strony północnej i wscho­dniej zamykał mur nowożytny o grubości niewiele przekraczającej 1 metr. Wjazd na zamek znaj­do­wał się przypuszczalnie we wschodnim skrzydle, tuż przy wieży z kaplicą, i poprowadzony był - podobnie jak przed przebudową - nad fosą po dębowym moście.


WSPÓŁCZESNY PLAN RUIN:
1. SKRZYDŁO ZACHODNIE, 2. SKRZYDŁO POŁUDNIOWE,
3. SKRZYDŁO WSCHODNIE, 4. WIEŻA WSCHODNIA



o czasów współczesnych z zamku pozostało już niestety bardzo niewiele. Częściowo za­cho­wa­ły się mury domu zachodniego z dużymi otworami okiennymi, ze skrzydeł wscho­dnie­go oraz południowego ocalały tylko relikty, oktogonalna wieża wschodnia została zde­gra­do­wa­na do postaci szczątkowej, zaś po wieży północnej nie ma dziś żadnych śladów. Nadal czytelna pozostaje fosa zamkowa, pozbawiona wprawdzie wody i mocno zarośnięta, ale wciąż wyraźnie od­ci­na­ją­ca strome wzgórze od otoczenia. Latem 2006 roku przy zamku prowadzone były wy­ko­pa­li­ska archeologiczne, podczas których odkryto nieznane wcześniej fundamenty, stanowiące być mo­że podstawę dawnego przejazdu bramnego, odkopano też sporą ilość ceramiki, kafli i gwoździ. Przy okazji powierzchnia wzgórza oczyszczona została z krzaków, zatruto niebezpieczną, bo po­ra­sta­ją­cą ściany warowni florę, w ograniczonym zakresie podjęto także niewielkie prace remontowe.



uinka stoi kilkaset metrów na południe od Rynku, nad Bzurą, w sąsiedztwie par­ku i am­fi­te­atru, o którym napisać można wiele różnych rzeczy, ale na pewno nie to, że jest ładny. Od dworca kolejowego dzieli nas stąd 20 minut piechotą. Zmotoryzowani mogą zostawić auto na uliczce pod wzgórzem zamkowym lub przy Rynku. Zwiedzanie ruin jest bezpłatne. (mapa zam­ków) (2006)



1. B. Guerquin: Zamki w Polsce, Arkady 1984
2. J. Gula, R. Karasiewicz-Szczypiorski: Zamek w Sochaczewie. Z otchłani wieków.
3. L. Kajzer, J. Salm, S. Kołodziejski: Leksykon zamków w Polsce, Arkady 2001
4. A.R. Sypek Zamki i warownie ziemi mazowieckiej
5. Mazowsze na weekend, Pascal 2000
6. Wikipedia


Wsparcie merytoryczne - Łukasz Popowski


WZGÓRZE ZAMKOWE - NA PIERWSZYM PLANIE FOSA. PO PRAWEJ ARCHITEKTONICZNY KICZ
- PONAD NIM WIDOCZNY FRAGMENT RUIN.


(*) według niektórych historyków Walicki nie wykorzystał zamkowych ruin - nakazał je rozebrać i na fundamentach starego zamku postawił zupełnie nowy gmach.


Brochów - kościół obronny XIVw., 12 km
Łowicz - ruina zamku prymasowskiego, 28 km
Radziejowice - relikty dworu obronnego XVw. w zabudowaniach pałacu XVIIw., 40 km
Sobota - relikty zamku XVw., obecnie pałacyk neogotycki XIXw., 47 km



STRONA GŁÓWNA